Duygularımızın Efendisi Miyiz, Yoksa Esiri Mi?

Regülasyon Tıbbı, Nöralterapi ve İnsan Olmanın Sessiz Anatomisi

Denizin dalgalarını durduramazsınız. Ama iyi bir kaptan olmayı öğrenebilirsiniz. İnsan hayatı da böyledir. Öfke gelir. Korku gelir. Kaygı gelir. Sevinç de gelir, yas da…

Hiçbir duygu sonsuza kadar sürmez. Fakat çoğumuz, duyguların gelip geçici olduğunu bilsek de onları yönetmeyi değil, bastırmayı öğreniyoruz.

Çocukluğumuzdan itibaren "Ağlama.", "Güçlü ol.", "Belli etme." cümleleriyle büyüyoruz. Zamanla gözyaşını zayıflık, öfkeyi ayıp, kaygıyı ise başarısızlık sanıyoruz.

Oysa bastırılan hiçbir duygu kaybolmaz. Yalnızca yer değiştirir. Bir kısmı kaslara yerleşir. Bir kısmı bağ dokusuna… Bir kısmı bağırsaklara… Bir kısmı da otonom sinir sisteminin görünmeyen kayıtlarına işlenir. Belki de insanın gerçek özgeçmişi, diploma ve unvanlarından çok sinir sisteminin taşıdığı sessiz hafızadır.

Bugün nörobilim, psikonöroimmünoloji ve biyofizik bize önemli bir gerçeği gösteriyor: Hiçbir duygu yalnızca zihinde yaşanmaz.

Her duygu aynı anda beyni, kalbi, bağırsakları, hormonları, bağışıklık sistemini ve hatta hücreler arası matriksi etkileyen biyolojik bir olaydır. Hipotalamus, hipofiz ve böbreküstü bezleri saniyeler içinde devreye girer. Kalbin ritmi değişir. Solunum farklılaşır. Sindirim yavaşlar ya da hızlanır. Kas tonusu artar. Bağışıklık sistemi yeniden ayarlanır. Yani beden, duyguların sessiz tercümanıdır.

İşte tam da bu nedenle regülasyon tıbbı insanı yalnızca organlardan oluşan mekanik bir yapı olarak görmez. Sinir sistemi, hormonlar, bağışıklık sistemi, fasya, bağırsak ve duyguların birbirini sürekli etkilediği yaşayan bir organizma olarak değerlendirir.

İçimizdeki Sessiz Orkestra Şefi

Kalbinizi siz çalıştırmıyorsunuz. Karaciğerinizi siz yönetmiyorsunuz. Bağırsaklarınız siz fark etmeden milyonlarca hareket yapıyor. Hücreleriniz her saniye sayısız biyokimyasal reaksiyonu kusursuz bir düzen içinde sürdürüyor. Bu görünmez senfoninin şefi otonom sinir sistemidir. Sempatik sistem bizi hayatta tutar. Parasempatik sistem ise bizi iyileştirir. Fakat çağımızın en büyük problemi hastalık değil, sürekli alarm halidir. Telefonlarımız susmuyor. Zihnimiz dinlenmiyor. Bedenimiz gevşemeyi unutuyor. Belki de bugün insanların önemli bir kısmı gerçekten hasta değil; yalnızca kronik olarak regülasyonunu kaybetmiş durumda.

İşte bu noktada nöralterapi yalnızca ağrıyı azaltan bir enjeksiyon yöntemi değildir. Amaç, bozulan otonom sinir sistemi iletişimini yeniden düzenlemek, organizmanın kendi iyileşme kapasitesini harekete geçirmek ve bedenin biyolojik ritmini yeniden kurmasına yardımcı olmaktır.

Çünkü regüle olamayan bir beden, çoğu zaman regüle olamayan bir zihin üretir. Belki de çağımızın en büyük yoksulluğu ekonomik değildir. İç dengeyi kaybetmektir. Regülasyon yalnızca biyolojik bir kavram değildir. Ailede de gerekir. Eğitimde de… Ekonomide de… Siyasette de… Toplumda da… Doğayla kurduğumuz ilişkide de…

Denge bozulduğunda yalnızca beden hastalanmaz. İnsan yorulur. Toplum yorulur. Ve medeniyet sessizce yaşlanır. Hayat hiçbir zaman dalgasız olmayacak. Önemli olan, dalgaların hiç gelmemesi değildir. Önemli olan, her dalganın bizi biraz daha bilgeleştirip bilgeleştirmediğidir. Otuz yılı aşkın meslek yaşamım boyunca regülasyon tıbbı bana aynı gerçeği tekrar tekrar öğretti: İnsan, duygularını susturarak değil; onları anlayarak iyileşir. Bedenini zorlayarak değil; onu dinleyerek güçlenir. Ve gerçek sağlık, hiçbir zaman hiç üzülmemek değildir. Üzüntüyle birlikte de yaşayabilecek kadar güçlü bir sinir sistemine sahip olmaktır.

Çünkü ruhun olgunluğu ile bedenin regülasyonu iki ayrı hikaye değildir. Onlar aynı kitabın farklı sayfalarıdır. İnsan ise o kitabı okumaya cesaret ettiğinde gerçekten yaşamaya başla

Nöralterapi ve Hüseyin Nazlıkul’un diğer tedavi yöntemlerine buradan ulaşabilirsiniz.

Buradan; https://www.huseyinnazlikul.com/icerik/noralterapi-tedavisi-213

Hüseyin Nazlıkul